Pisakitipun Gusti

Dhuh Rama kang Ma’wilasa Mugi Tuwan karsaa Anerbuka manah kula Ing waktu sapunika Sageda kula nampeni Wah kapranan sayekti Ing cariyos ing sangsara Wah pisakiting Gusti

Aneng taman Getsemane Kang Putra kang kekasih Angesoraken slirane Nandhang sungkaweng galih Malah ngantos amlas arsa Sambate mring kang Rama Yen kenging, tuwung punika Langkunga ing kawula

Adhuh, punika punapa Putreng Allah pribadi Ingkang konjem ing pratala Sru rinepek ing galih Kang rinewe angludira Crocosan tibeng siti Gusti cinepeng kabesta Kadabyang lir tyang juti

Ingkang jum’neng ngarsanipun Pangulu lan bupatya Tinarka ing satru rodra Wah malih pinojokan Angagem makutha dhuri Asingeb jubah jingga Punika punapa yekti Gusti panuntun kula

‘Nggih punika Sang Pantawis Kang ngrembat dosa kula Karsa pasrah mring satrunya Lang inganggep durjana Winirang dados tingalan Kinecohan, wah malih Kinarya pangewan-ewan ‘Nggih tan lenggana Gusti

Dhahat Gusti mameraken Kawlasane mring janma De bilure nuwuhaken Kasarasan kawula Duraka kula sadaya Pangeran tempuhaken Mring kang Putra temah dadya Gusti wah Juru slamet

Adhuh Gusti, t’ladha kula Pantawis wah Pangluwar Janma dados klangenannya Kang Rama krana Tuwan Sih samanten agengipun Amranani tyas kula Yogya dipun puja-puja Ing swarga lan ing donya